Vrij simpel: de Europese Unie is geen echte unie. De Europeaan voelt zich niet verbonden met zijn of haar overheid. Dat is ook niet zo gek wanneer je elkaar niet verstaat. Wie vond het ooit een goed idee om een overheid te delen die 27 verschillende normen, waarden en daarmee dus wensen moet vertegenwoordigen?

Dat de EU niet werkt, blijkt uit een aantal hele simpele dingen, namelijk de doelen die niet worden behaald. Er zijn er een hoop, maar ik pak er drie uit. (En ja, dit saaie, veel te inhoudelijke gedeelte is even nodig om het punt over te brengen.) Straks gaan we kijken naar waarom deze doelen niet worden behaald; dat is een stuk leuker.

De klimaatdoelen worden niet gehaald: 55% minder uitstoot ten opzichte van 1990 volgens de Europese klimaatwet. Zelfs als vanaf nu alles perfect zou verlopen — iets wat de EU nog nooit heeft meegemaakt — dan nog wordt dit doel niet behaald. Dus zelfs zonder tegenslagen zoals vertragingen, economische moeilijkheden en lidstaten die zich voor de zoveelste keer ineens terugtrekken, worden deze klimaatdoelen niet gehaald.

Ook op het gebied van natuurherstel wil het niet lukken. De EU had een beetje last van grootheidswaanzin en dacht het biodiversiteitsverlies voor 2030 te kunnen stoppen, ecosystemen te herstellen en 30% van land en zee te beschermen. Wel grappig dat recent naar buiten is gekomen dat de meetsystemen die nodig zijn om deze voortgang bij te houden, daar helemaal niet toe in staat zijn. Dit klinkt als een kelderklasse-organisatie. De EEA stelt dat alle biodiversiteitsdoelen totaal niet op schema liggen.

En dan als laatste: de EU bood waterstof aan als oplossing voor de industrie en energieopslag. Uiteindelijk bleek dit gewoon veel te duur. De Europese Rekenkamer noemde deze doelen met betrekking tot waterstof onhaalbaar.

Het antwoord op waarom de EU deze en vele andere doelen niet behaalt, is globalisme. Globalisme is de reden dat er geen verbinding bestaat tussen Europeanen en datgene wat hen bestuurt. Voor Europese beleidsmakers is globalisme een soort religie geworden. Je kunt niet één politieke unie 27 lidstaten laten vertegenwoordigen. Je deelt niet eens een taal, waardoor de midden- en onderklasse over het algemeen meer moeite hebben om te volgen wat er daadwerkelijk binnen de EU gebeurt, omdat zij gemiddeld minder goed Engels spreken en verstaan. Hoe wil je dan die mensen, die het grootste deel van de werkende klasse vertegenwoordigen achter jouw beleid krijgen? Verandering moet vanuit hen komen.

Zelfs op nationaal niveau is dat al het geval: de gemiddelde Nederlander heeft terecht moeite met het parlementaire taaltje. Hoe wil je dan nog verbinding hebben met je volk? Dit is een beetje het Toren van Babel-effect. Wanneer het volk niet achter jouw ideeën staat, is er simpelweg niemand om die uit te voeren.

Het simpele feit dat slechts de helft van de Europeanen komt opdagen bij de Europese verkiezingen, laat al zien hoe pijnlijk laag het vertrouwen in de EU is. Dit publiceert de Europese Commissie zelf. En dan te bedenken dat diezelfde EU grotendeels het beleid van de lidstaten bepaalt.

Uiteraard zijn er per project specifieke redenen waarom iets faalt, maar de kern blijft toch dat de Europese Unie geen echte unie blijkt te zijn. Dat kan niet vaak genoeg worden herhaald. Je hebt draagvlak nodig voor beleid; wanneer dat draagvlak ontbreekt, zijn je theoretische plannen zo goed als waardeloos.